محمد شجاعی(نویسنده و کارگردان و بازیگر):

چیزهائی در زندگی هست که هرگز فراموشمان نمی شود . دوستشان داریم و از به یاد آوردنشان لذّت می بریم . صحنه هائی از یک فیلم ، قطعه ای از یک موسیقی ، خاطراتی از یک ملاقات و ... ، شاید به این دلیل که مستقیم با احساساتمان در می آمیزند . و این دقیقاً اتّفاقی است که در جعبه ی ضیافت می افتد . بی تردید یکی از مهّم ترین ویژگی های جعبه ی ضیافت ، استفاده ی دقیق و هوشمندانه از عنصر مخاطب است . مخاطب (مهمان) ، در روند اجرای این نمایش نقشی اساسی بر عهده دارد ، تا جائی که برخی از مایه های اجرا تنها از طریق او سنجیده می شود .

می دانیم که اساس یک اجرای موفّق بر پایه ی برقراری ارتباط درست با مخاطب است و این عنصر مهّم ، در اجرای این نمایش به کلیدی ترین بخش اجرا بدل شده است . چرا که با حضور هر یک از میهمانان ، اجرا رنگی تازه به خود می گیرد.

تصوّر کنید ؛ تماسی با شما گرفته می شود و ازتان دعوت می کنند تا در ضیافتی شرکت کنید که یکّه میهمانش شمائید . در بدو ورودتان ، میزبانان خیره به شمایند ، بدون کوچک ترین حرکتی . چشم در چشمتان منتظرند تا به اشاره یا صدائی از جانب شما ، ازتان پذیرائی کنند ؛ هر طور که بخواهید . در واقع شما با برنامه ی خودتان میهمانی را پیش می برید و نه لزوماً برنامه ی میزبانان . ارزشی که برای شما قائل می شوند یعنی اینکه با ضیافتی طرف هستید که" یک چیزی اش " می شود . در نمایشی که مخاطب چگونگی و شکلِ خروجی اثر را تعیین می کند ، اجرا (در این مورد به خصوص اجرای بازیگران و نه حتّی اجرایِ اثر کارگردان) از اجزای مهّم این روند به حساب می آیند . چرا که توانائی هر یک از آنان تاثیر مستقیمی بر میزان کیفی اثر دارد که هم البتّه می تواند بدل به تجربه ای ناب برای مخاطب گردد.

ویژگی بارز جعبه ی ضیافت ، تماشائی بودن اش است . همان چیزی که غربی ها به آن می گویند " اسپکتکل " . مفهوم نمایش چنان آشکار و صریح است که اندک سردیِ وجوه شعاری و کلیشه ایِ موجود در کلام و            بازی – روایتِ بعضی از بازیگران به چشم نمی آید . انتخاب درست کاراکترهای نمایش از هملتِ شکسپیر تا نینا یِ چخوف توسط کارگردان از میان بی نهایت کاراکتر موجود در ادبیات دراماتیک جهان و ارجاعاتی که او با این انتخابها به جهان زیستیِ ما و رجوع به جلوه های تاریخیِ " جبّاریت " و" زورمداری " می دهد تصاویری مقابل چشم مخاطب می سازند که می رود تا به تجربه ای تکان دهنده تبدیل شود که قطعاً با اندکی تامل بر اجرای مبتنی بر پیش بینی های گسترده ترِ رفتاریِ مخاطب این امر میسّر خواهد شد . امّا سخنم بدین معنا نیست تا اعتراف نکنم که جعبه ی ضیافت در خاطره ی نمایشی من گوشه ای را به خود اختصاص داده است .

حسن شیردل(نویسنده ی داستان):

در "جعبه ی ضیافت"، یک ضیافت کامل را می شد دید و خواند و حس کرد. سعید پرسا سالهاست بی نظیر است. او را با ایده های تازه می شناختیم ولی ایده های تازه همیشه سخت اجرا می شود.

مثل آب، مثل لغزیدن مروارید، در جعبه ی ضیافت، همه چیز لذت بخش بود چون تئاتر بود و چون سعید پرسا و گروه آواک آن را ساخته بودند و سخت اجرا نشد.

من فقط یک تماشاگر آن بودم.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

پ.ن: نوشته های دیگر مخاطبین در پست های بعد!